قرارداد‌های نامرئی در سوپرلیگ بسکتبال بانوان

 

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صداوسیما؛ همانطور که پیش بینی می‌شد، بسکتبال بانوان با ورود به فضای بین المللی در دو سال اخیر بیشتر به چشم آمد و رسانه‌ها نیز توجه بیشتری به جزئیات این رشته می‌کنند.

در هفته‌های اخیر با شروع نقل و انتقالات برای فصل جدید سوپرلیگ بسکتبال بانوان، فضای قدیمی حاکم بر این لیگ بیشتر به چشم آمد و درد و دل دختران بسکتبالیست به رسانه‌ها کشید.

عده‌ای از بازیکنان قدیمی و جدید سوپرلیگ بسکتبال بانوان از فضایی تعریف کردند که در میان برخی مربیان با سابقه و شاگردان آن‌ها حاکم است. صحبت‌های پوران عباسی یکی از این مربیان قدیمی، آغازگر این بحث‌ها بود.

عباسی که در جلسه هماهنگی سوپرلیگ بانوان نیز اعتراضات خود را مطرح کرده بود، در گفتگو با خبرگزاری صداوسیما به رفتار‌های مربیان ملی اعتراض کرد و توضیح داد: "بازیکنانم که به تیم‌های ملی سه نفره رفتند، در بازگشت از تیم‌هایی پیشنهاد گرفتند که مربیان آن‌ها همان مربیان تیم‌های ملی بودند. این از نظر حرفه‌ای یا اخلاقی پذیرفته نیست."

این مربی با تجربه بسکتبال بانوان که بازیکنان زیادی را هم به تیم‌های ملی معرفی کرده است، ادامه داد: "خوب نیست که ارزش‌ها از بین برود. مربیان ملی باید جوری برخورد کنند که زمان سپردن شاگردان خود به آن‌ها اعتماد کنیم. با بازیکن قرارداد بسته ایم و بعد از شرکت در بازی‌های آسیایی جاکارتا می‌بینیم که هیچ خبری از آن بازیکن نیست."

مشکل اصلی عباسی با شیدا شجاعی ملی پوش جوان بسکتبال سه نفره بود که قبل از بازی‌های آسیایی با تیم عباسی تهران توافق کرده بود؛ اما پس ازآن برای پیوستن به تیم دانشگاه آزاد تلاش کرد. شجاعی البته طبق شنیده ها، شرطی را برای قرارداد خود عنوان کرده بود که این شرایط محقق نشد و به همین دلیل سازِ جدایی از تیم مربی دوران کودکی خود را سر داد. هنوز هم این بازیکن جوان، مشکلات قرارداد خود را حل نکرده است.

بعد از ماجرا‌های تیم عباسی مشخص شد که قانونی نانوشته در لیگ‌های بسکتبال بانوان وجود دارد که بازیکنان حتی بدون قرارداد هم باید با مربیان سابق خود هماهنگ باشند و اجازه این مربیان را برای پیوستن به تیم‌های دیگر دریافت کنند. اجازه‌ای که اعتباری معادل رضایتنامه و قرارداد رسمی دارد.

از طرفی برخی مربیان قدیمی بسکتبال بانوان هم گلایه‌هایی از نادیده گرفتن زحمات خود دارند. این مربیان تاکید می‌کنند که سال‌ها از کودکی با بازیکنان کار می‌کنند و درست وقتی این بازیکنان مطرح می‌شوند، به راحتی دنبال مربیان و تیم‌های دیگر می‌روند و به نوعی زحمات آن‌ها نادیده گرفته می‌شود.

آزاده زمانپور که به عنوان سرمربی تیم سه نفره زیر ۲۳ سال و تیم باشگاهی دانشگاه آزاد در نوک پیکان انتقادات قرار داشت، ابتدا تماس با بازیکنان را در زمان اردو‌های ملی رد می‌کند و درباره حق رشد بازیکنان می‌گوید: "بحث حق رشد بازیکن زمانی مطرح است که باشگاه وجود داشته باشد. به نظرم هیچ حقی برای مربی نیست، چون مربی کارش را انجام داده است. وظیفه من به عنوان مربی این است که هر چه دارم به بازیکن یاد بدهم."

زمانپور البته بر رعایت اخلاقیات قبل از حرفه‌ای گری هم تاکید دارد و ادامه می‌دهد: "این وسط فقط اخلاق حکم می‌کند که بازیکنان تصمیم خود را به مربی اطلاع دهند. البته رعایت اخلاق باید دو طرفه باشد و مربیان هم رعایت کنند."

با همه این اوصاف برای حل مشکلات بین مربیان پایه و بازیکنان در شرایطی که باشگاه‌های حرفه‌ای وجود ندارند، امکان در نظر گرفتن تمهیدات و قوانینی هم وجود دارد که به نحوی حق این مربیان هم در نظر گرفته شود.

نسل قدیمی مربیان و بازیکنان بسکتبال بانوان به نوعی همگون بودند؛ اما در چند سال اخیر مربیان جوانی به لیگ‌های مختلف وارد شدند که تفکرات جدیدی دارند. از طرفی بازیکنان نسل جدید هم به دنبال شرایط متفاوتی هستند و در مقابل برخی رفتار‌های مربیان قدیمی سوال می‌کنند که چرا حرفه‌ای نمی‌شویم؟