78 هزار بی خانمان در نیویورک زندگی می کنند

به گزارش سرويس بين الملل خبرگزاري صدا و سيما، پایگاه اینترنتی نیویورک تایمز در مقاله ای به قلم نیکیتا استوارت به بررسی وضعیت افراد بی خانمان در نیویورک پرداخت و نوشت شمار این افراد اکنون به 78 هزار نفر بالغ می شود.
در این مقاله آمده است: مردی با ظاهر کثیف، بیرون یک ایستگاه مترو در منطقه کویینز نیویورک نشسته است. مرد دیگری، با لباس های ژنده کف پیاده روی منطقه میدتاون نشسته و گدایی می کند. دهها نفر نیز در سنترال پارک، یک اقامتگاه موقت برای خود ساخته اند و در آن زندگی می کنند. این افراد، مشهود ترین نشانه های بحران بی خانمان ها در نیویورک هستند.
اکثریت (بیش از 95 درصد) افرادی که به لحاظ کیفی در نیویورک بی خانمان محسوب می شوند و شمار آنها به 78 هزار نفر می رسد، در واقع دارای سرپناه موقت هستند. اما باقی این افراد، به دلایل مختلف، در خیابان ها زندگی می کنند. این افراد، نمایانگر چالشی مداوم هستند. حدود 10 سال پیش بود که سرشماری سالیانه افراد بی خانمان در نیویورک آغاز شد. از آن زمان تا کنون، جمعیت این افراد هرگز به کمتر از 2300 نفر نرسیده است. به علاوه، شمار این افراد بی خانمان در دوران شهرداری بیل دی بلازیو به بالاترین رقم خود رسیده است.
در حال حاضر، هزاران نفر در نیویورک شب را بدون سرپناه و زیر آسمان می گذرانند. بر اساس آمارهای سالیانه، شمار این افراد در اواخر ماه ژانویه 3588 نفر بود.
این افراد بی خانمان با مجموعه ای از مشکلات مختلف روبرو هستند. بنابراین کمک به این افراد تنها به معنای تامین سرپناه برای آنها نیست، بلکه احتمالا شامل یافتن برنامه مناسب بازپروری و ترک اعتیاد به مواد مخدر، بهره مندی از خدمات روان شناسی، خدمات پزشکی و حتی راهنمایی برای دریافت شناسنامه یا کارت تامین اجتماعی می شود.
برخی از این افراد، زندگی مستقل در خیابان را می پسندند و دوست ندارند به قوانین مربوط به تامین سرپناه در این شهر، از جمله قوانین محدودیت ساعات رفت و آمد یا ممنوعیت مصرف نوشیدنی های الکلی عمل کنند.
شمار افرادی که به طور مداوم بی خانمان هستند، پس از آنکه شهردار نیویورک به این سمت گماشته شد تقریبا به 4000 نفر افزایش یافت. وی پس از رسیدن به سمت شهرداری، به صورت ناگهانی، گشایش سرپناه ها، از جمله مکان های امن را متوقف کرد. این اقدامات وی در پاسخ به شکایت های مطرح شده توسط مقامات منتخب و ساکنانی صورت گرفت که اعلام کردند نیویورک در حال گشایش سرپناه هایی است که ورودی کافی ندارند. دیگر عوامل مؤثر در این افزایش، بالا رفتن اجاره منازل مسکونی، افزایش ناگهانی شمار بیماران روانی مرخص شده از بیمارستان ها، و افزایش شمار زندانیان آزاد شده از زندان ها است.
مکان های امن، راه حل جایگزینی برای پناهگاه های سنتی شهر هستند که ساختاری شبیه به خوابگاه های دانشجویی داشتند. بسیاری از افراد از اقامت در این خوابگاه های قدیمی خودداری می کردند، زیرا این مکان ها به ناامنی و شیوع استفاده از مواد مخدر در آنها شهرت دارند.
هیلما آیکن که از افراد مستقر در اردوگاه های شبانه نزدیک سنترال پارک است در این باره گفت وی ترجیح می داد به جای اقامت در این خوابگاه ها، در خیابان بخوابد. وی می گفت یک شب در یکی از این پناهگاه ها هدف حمله و ضرب و شتم قرار گرفت، به گونه ای که صورتش کبود شد.
وی گفت دستشویی های پارک قابل استفاده بودند، و وی می توانست در آشپزخانه هایی که نزدیک منطقه بودند، غذا بخورد. اما او سرانجام از این شیوه زندگی خسته شد و توانست یک مکان امن را در ایست ویلج پیدا کند. این مکان امن، توسط مؤسسه باوری اداره می شد.
آیکن گفت: "من تقریباً 60 سال سن دارم. من نمی توانم از اینجا به آنجا نقل مکان کنم. من چند فرزند دارم. حتی چند نوه دارم، که دوست دارم آنها را ببینم."
هیچ گونه داده ای در دسترس نیست که با استفاده از آن بتوان موفقیت پناهگاه های امن را در مقایسه با پناهگاه های سنتی سنجید. حامیان الگوی پناهگاه های امن چنین استدلال می کنند که این شیوه باعث می شود افراد دیگر مجبور نباشند بیرون بخوابند، یا با خطر آسیب دیدن یا مرگ روبرو شوند.
اما فرایند عبور از مرحله پناهگاه های سنتی، ورود به پناهگاه های امن و در نهایت بهره مندی از منازل مسکونی یارانه ای، فرآیندی دشوار است.
وزارت مسکن و توسعه شهری آمریکا که بهای اجاره این منازل یارانه ای را پرداخت می کند، چنین عنوان می کند که افرادی که قصد استفاده از این مسکن ها را دارند، باید معلولیت یا ناتوانی داشته باشند. این ناتوانی ها می تواند شامل اعتیاد به مواد مخدر یا بیماری روانی نیز باشد. آنها همچنین باید دست کم طی 12 ماه گذشته در شرایط خاصی زندگی کرده باشند.
به علاوه، نیروهای امداد اجتماعی باید تایید کنند که یک فرد در خیابان زندگی می کرد تا به او اجازه داده شود به پناهگاه های امن منتقل شود. این بدان معنا است که فرد مذکور باید دست کم سه بار هنگام زندگی در خیابان مشاهده شده باشد. برخی از حامیان این طرح عقیده دارند این فرآیند می تواند پیچیده و و ابهام آمیز باشد. برای مثال مددکاران مختلف ممکن است اطلاعات متفاوتی را ارائه دهند. گروه های مددکاری همچنین اعلام کردند نیازمند همکاری مردم در خیابان ها هستند.
بانی کوور مدیر مرکز خدمات عمومی شهری در این باره گفت وی از سال 2016 تا کنون به دنبال کمک به افراد بی خانمان در پارکها، پیاده روها و زیر ریل های راه‌ آهن بوده است. وی قبلا پیاده در محله ها راه می رفت و نمونه های خون را جمع آوری می کرد، اما اکنون یک خودروی ون در اختیار دارد.