خانواده‌های آمریکایی احساس ناامنی می‌کنند

به گزارش سرويس بين الملل خبرگزاري صدا و سيما؛ روزنامه نیویورک تایمز در مقاله ای به قلم جو بایدن جو بایدن، نامزد دموکرات انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ و معاون سابق باراک اوباما به موضوع وقوع تیراندازی های خونبار و پی در پی در آمریکا پرداخت و وضع قوانینی را در راستای کنترل سلاح در این کشور خواستار شد.

در این مقاله با عنوان "ممنوعیت سلاح های تهاجمی در آمریکا جواب می دهد"، آمده است: هر بار که تیراندازهای جمعی در آمریکا رخ می دهد, یکی از جوامع ما دچار آسیب می گردد. ما خواهان دریافت پاسخ و اجرای اقداماتی در این زمینه هستیم. هر بار این گونه به نظر می رسد که این بار شرایط متفاوت خواهد بود. اما سپس خبرها منتشر می شود و ما به این نتیجه می رسیم که در زمانی دیگر یک اتفاق دیگر رخ می دهد. بین وقوع حادثه تیراندازی در ال پاسو و دایتون تنها 13 ساعت اختلاف زمانی وجود داشت.

مقامات جمهوری خواه در تلاش برای ممانعت از انجام شدن اقداماتی در این زمینه هستند و دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا هفته گذشته اعلام کرد: "بیماری های روانی و تنفر عامل این مسائل هستند نه وجود سلاح." این همان رئیس جمهوری است که طی سال نخست ریاست جمهوری اش قانون وضع شده از سوی باراک اوباما را به منظور کمک به دور نگه داشتن اسلحه از دسترس افرادی که به بیماری های روانی خاصی مبتلا هستند, لغو کرد. این همان رئیس جمهوری است که پس از حادثه شارلوتزویل اعلام کرد "افراد خوبی در دو طرف" وجود دارند و او همان رئیس جمهوری است که در تلاش برای تشدید انزجار و تقویت برتری جویی سفید پوستان است. ما نمی توانیم به روایت ها و تصمیمات او اعتماد کنیم.

ما با یک مشکل بزرگ در ارتباط با حمل سلاح در آمریکا مواجهیم. سلاح های تهاجمی -تسلیحات به سبک نظامی که برای شلیک های سریع طراحی شده اند- تهدیدی برای امنیت ملی ما محسوب می شوند و ما باید به همین شکل با آنها برخورد نماییم. هر کسی که وانمود می کند ما نمی توانیم در این باره کاری انجام دهیم, دروغ می گوید و حفظ این ایده باید سبب رد صلاحیت هر کسی شود که در تلاش برای هدایت این کشور است.

من به همراه سناتور دیان فاینستاین هدایت تلاشی را به منظور اجرایی شدن قانون سال 1994 بر عهده داشته ام که سبب ممنوعیت در اختیار داشتن تسلیحات تهاجمی به مدت 10 سال شد. اجرای این اصلاحات مرتبط با حمل اسلحه سبب ایمن تر شدن بیش از پیش کشور ما شد. متأسفانه, ​این آخرین قانون قابل توجه در زمینه کنترل تسلیحاتی بود که ما قبل از تشکیل انجمن ملی سلاح توانستیم وضع کنیم. من برای تمدید این ممنوعیت ها در سال 2004 به شدت تلاش کردم.

جمهوری خواهانی که اجازه منقضی شدن این قانون را دادند, اعلام کردند این قوانین موثر و کارآمد نیستند. اما با گذشت حدود 15 سال از زمان منقضی شدن این ممنوعیت ها, اکنون ما می دانیم که آن قانون سبب ایجاد تفاوت های زیادی شده بود. از سال 2004, شمار زیادی از ادارات پلیس از افزایش شمار ارتکاب جرایم با استفاده از تسلیحات تهاجمی خبر دادند. تحلیل های مختلف و بررسی داده های گوناگون در ارتباط با تیراندازی ها به روی مردم سبب رائه شواهدی در این باره می شود که طی سال های 1994 تا 2004 -سال هایی که طی آنها حمل تسلیحات تهاجمی ممنوع شده بود- تعداد تیراندازی ها به روی مردم با کاهش مواجه شده بود و ما شاهد تلفات کمتری بودیم و در نتیجه خانواده های کمتری از بین رفتند.

ارقامی وجود دارد که نشان می دهد تیراندازی ها با تسلیحات تهاجمی در مقایسه با زمانی که از دیگر انواع تفنگ ها استفاده می شود, سبب کشته شدن تعداد به مراتب بیشتری از مردم می گردد و نکته مهم هم در همینجاست. مهاجمانی که در پی به راه انداختن کشتارهای جمعی هستند تسلیحات تهاجمی را برای این کار انتخاب می کنند تا مسلسل وار شلیک کنند. آنها این تسلیحات را انتخاب می کنند زیرا می خواهند تا جای ممکن بدون توقف یا نیاز به پرکردن مجدد اسلحه, تعداد بیشتری از افراد را بکشند.

در دایتون -جایی که در آن پلیس فورا به اقدام فرد مهاجم واکنش نشان داد و فرد مهاجم را ظرف حدود 30 ثانیه متوقف کرد- فرد مهاجم توانست 9 نفر را بکشد و ده ها تن دیگر را زخمی کند زیرا او از سلاح نیمه خودکاری استفاده کرد که می توان با استفاده از آن بی وقفه 100 گلوله شلیک کرد. ما باید این تسلیحات را از خیابان ها بر چینیم. حدود 70 درصد افکار عمومی آمریکا -از جمله 54 درصد از جمهوری خواهان- از اعمال ممنوعیت بر تسلیحات تهاجمی حمایت می کنند.

زمانی که ما شاهد چنین حمایتی از سوی افکار عمومی از قانونی هستیم که سبب ایمن تر شدن همگان می شود اما همچنان این لایحه نمی تواند وارد سنا شود, پس مشکل در ارتباط با رهبران ضعیف دولتی است که بیشتر به فکر تبلیغات انتخاباتی خود هستند تا کودکانمان. قانون ممنوعیت تسلیحات تهاجمی مصوب سال 1994 قانونی موثر و کارآمد بود.

ما اقدامات به مراتب بیشتری می توانیم انجام دهیم و می توانیم گام هایی ملموس برداریم که حمایت گسترده مردم آمریکا را در پی دارد. اما اگر این روند همچنان ادامه داشته باشد و این گونه تسلیحات تهاجمی همچنان در دسترس جوامع ما قرار داشته باشد, همچنان شاهد وقوع تیراندازی های مهلک تر خواهیم بود. اگر در حال حاضر ما نتوانیم با این مشکل مقابله کنیم, تنها با یک ناکامی سیاسی مواجه نخواهیم شد بلکه این یک ناکامی اخلاقی نیز خواهد بود. این به معنای پذیرش یک فاجعه اجتناب ناپذیر دیگر است.

این غیرقابل پذیرش است که کودکان همواره در ارتباط وقوع تیراندازی های جمعی هراس داشته باشند و مردم همواره احساس ناامنی کنند و خانواده ها به صورت فزاینده ای در این باره نگران باشند که در هر مکانی در آمریکا احساس ناامنی می کنند.