حالا به جز «برف»، «برق» هم دارند

بدیهی است که این کار با خطراتی همراه است، اما از آن گریزی نیست؛ چراکه تداوم جریان «برق» در «هیران»، به این سوخت نیاز دارد؛ سوخت رسانی به مولد «برق»، آن هم از طریق بالگرد، نه به سبب لاکچری بودن «هیران» است؛ که این، تنها راه روشن ماندن چراغ‌های خانه‌های هیرانی هاست. پرواز‌ها از نزدیک‌ترین نقطه یعنی کارگاه سد رودبار در لرستان انجام می‌شود.

شاید فهمیدن این موضوع که برای برق رسانی به «هیران»، سالی یک بار نیاز است که از یک بالگرد برای سوخت رسانی استفاده شود که هزینه هر ساعت پرواز آن، ۴۰ تا ۵۰ میلیون تومان است، برق از سر شنونده بپراند! اما جایی که پای خدمت به خلق در میان باشد، حرف زدن از هزینه‌های مادی جایی ندارد و توانیر تا توان دارد، باید برای برقدار ساختنِ نقاط بی «برق» گام بردارد.

 

«هیران» کجاست؟
روستای «هیران» در فریدونشهر قرار دارد؛ روستایی در محاصره کوه‌های سترگ، واقع در مرز استان‌های اصفهان، چهارمحال و بختیاری و لرستان. اینجا دور افتاده‌ترین روستای استان اصفهان است؛ به طوری که از هیچ کدام از این سه استان، هیچ راهی از زمین به آستانه روستا وجود ندارد!

سال ۹۵ که گروه خبری اصفهان به «هیران» رفته بود، میزبان، از نبودِ چراغ برقی و اجبار به روشن کردن چراغ نفتی ابراز شرمندگی می‌کرد، اما مدتی بعد که پای «برق» به این روستای باصفا باز شد، ورق برگشت و برقِ شادی بر چشم مردم نشست.

رساندن «برق» به این روستا کار آسانی نیست؛ فریدونشهر، یکی از شهر‌های غرب استان اصفهان با ۲۵۳۰ متر ارتفاع از سطح دریا و مرتفع‌ترین شهر ایران و از پربارش‌ترین نقاط استان اصفهان است. این شهر در حدود ۲۰۰ کیلومتری غرب شهر اصفهان واقع شده است؛ به عبارت دیگر، اگر بخواهیم از اصفهان با یک سواری ساده که ۱۰۰ کیلومتر در ساعت سرعت دارد، به سمت این شهر حرکت کنیم، دو ساعته می‌رسیم. با این حساب، اگر بخواهیم از خود فریدونشهر به «هیران» برویم، قاعدتا باید در زمان کوتاهتری برسیم؛ اما عجیب اینجاست که این تصور اشتباه است و ما باید حدود دو ساعت با سواریِ ساده خودمان حرکت کنیم تا تازه، مسیرِ ماشین روی این روستا را پشت سر بگذاریم. از اینجا به بعد، این پا‌های ماست که باید ما را به سمت و سوی «هیران» بکشاند؛ ۶ ساعت پیاده روی، شاید برای رسیدن به «هیران» کافی باشد.

مسیرِ رسیدن به «هیران» با سختی‌های رنگارنگی همراه است؛ باید از کوه‌ها و بلندی‌ها عبور کنی و دعا کنی که از گزندِ سنگ‌هایی که به ناگهان از بالای کوه و صخره‌ها به سمتِ پایین سرازیر می‌شوند، در امان بمانی. در نقطه‌ای دیگر، مجبور می‌شوی از بین رودخانه‌ای بگذری. یک جا کفشت از سنگ و خاک پر می‌شود و یک جا از آب. هر چه هست، سرانجام، روستا در برابر چشم‌ها نمایان می‌شود.

عمه حُسنی، پیرزن ساکن این روستا را که به قول خودش ۷۰ یا ۸۰ سال دارد، می‌بینم که در کنار چند زن و کودک دیگر با لهجه لری از رسیدنِ «برق» به روستا ابراز خوشحالی می‌کند و می‌گوید: «خدا را شکر که این چراغ پیه سوز را گذاشتم کنار؛ لامپ اومد؛ «برق» اومد.»

آری؛ او و امثال او که سال‌های سال در این روستای بدون «برق» زندگی کرده اند، حالا چشمانشان از «برق» برق می‌زند.

 

کم و کیف برق رسانی به این روستا
رییس شرکت «برق» فریدونشهر که در این سفر گروه خبری را همراهی می‌کند، از چند و، چون برق رسانی به این روستا سخن می‌گوید: سال ۸۹ با موتور‌های دیزلی کوچک به این روستای سخت گذر «برق» رساندیم. اواخر سال ۹۵، تصمیم گرفته شد طرح برق رسانی در این روستا از طریق دیزل ژنراتور اجرا شود که تیرکوبی هم انجام شد.

بیژن مرتضایی پور با بیان اینکه از سال ۹۶، طرح سوخت رسانی برای برق رسانی اجرا شده است، می‌افزاید: قرار شده است از نزدیک‌ترین روستا به «هیران» که از مسیر هوایی حدود پنج کیلومتر با هم فاصله دارند، به «هیران» برق رسانی شود که این طرح هم در حال پیگیری است.

به گفته وی، آخرین روستا‌های دارای جاده و «برق» فریدونشهر که برای رسیدن به آن‌ها باید حدود ۲۰۰ کیلومتر را پشت سر بگذاریم، کاهگانک و وزوه هستند.

مسیر‌های سخت گذر و پیچ در پیچ در فریدونشهر باعث شده که افراد برای رسیدن به این روستا‌ها ده‌ها کیلومتر مسافت را بپیمایند و مثلا، برای رسیدن به روستایی که اگر صعب العبور نبود، ۲۰ دقیقه زمان از آن‌ها می‌گرفت، تا چند ساعت معطل شوند و در مسیر باشند.

از فریدونشهر تا پشتکوه، حدود ۱۴۰ پیچ جاده‌ای وجود دارد. این شرایط و اوضاع، وقتی با آب و هوای سرد و برفی فریدونشهر دست به دست هم می‌دهد، قطعا روند برق رسانی را سخت می‌کند.

بر اساس آمار اداره توزیع «برق» شهرستان فریدونشهر، سالانه حدود یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان برای برق رسانی به «هیران» هزینه می‌شود؛ در واقع، حدود یک سوم از هزینه‌های برق رسانی فریدونشهر در منطقه پشتکوه و روستای «هیران» صرف می‌شود.

البته، پیوستن «هیران» به شبکه «برق»، هزینه‌های برق رسانی به این روستا را کاهش می‌دهد که این امر نیازمند پیگیری است.

مهناز سادات کاظمی، کارشناس آمار و اطلاعات مدیریت شرکت توزیع «برق» استان اصفهان می‌گوید: در این سال ها، شرکت توزیع «برق» استان، به تمام روستا‌های بالای پنج خانوار دائم برق رسانی کرده است. هزار و ۳۱۶ روستا در استان وجود دارد. البته باید به این موضوع اشاره کنم که شرکت توزیع «برق» استان، ۲۳ شهرستان و ۹۱ هزار متر مربع از کل استان را زیر پوشش قرار می‌دهد.

صادق نقدعلی، رییس گروه فنی دفتر برنامه ریزی و بودجه شرکت توزیع «برق» استان اصفهان با بیان اینکه برقدار شدن روستا‌های بالای پنج خانوار بر اساس برنامه وزارت نیرو اجرا شده است، می‌گوید: سایر درخواست‌های برق رسانی به روستا‌های زیر پنج خانوار و مزارع نیز شناسایی و به مجری طرح برق رسانی روستایی شرکت توانیر ارجاع شده است.

البته باید دید آیا توانیر برای رساندن «برق» به این روستا‌های فصلی اقدام می‌کند یا خیر؟

در گفت و گوهایم با مسولان برقی استان متوجه می‌شوم که اقدامات شرکت توزیع «برق» استان اصفهان در حوزه توسعه برق رسانی بوده است؛ یعنی «برق» رساندن به هر آنجایی که از «برق» محروم است؛ این در حالی است که شرکت توزیع «برق» شهرستان اصفهان که مسائل برقی این شهرستان را رفع و رجوع می‌کند، حدود ۱۰ سال است که به همه جای شهرستان برق رسانی کرده و اکنون، مدتهاست روی کیفی سازیِ خدمات برقی اش تمرکز کرده است.

محمد علی اکبری، مدیر روابط عمومی شرکت توزیع برق شهرستان اصفهان با اشاره به این مطلب می‌گوید: کم شدن خاموشی ها، ارسال ولتاژ ثابت «برق» (مثلا برای لوازم برقی خانگی)، افزایش ایمنی «برق» و کاهش برق گرفتگی و... از جمله تلاش‌های این شرکت برای افزایش کیفیت برق رسانی است.

شهرستان اصفهان، یکی از ۲۴ شهرستان استان اصفهان، دارای ۱۴ شهر، ۱۹ دهستان و ۳۰۱ روستا و شامل ۱۴ هزار و ۹۵۲ کیلومتر مربع است. تمام این شهرستان و روستا‌های بالای پنج خانوارش زیر پوشش «برق» قرار دارد. روستا‌های زیر پنج خانوار، که سکونت گاه فصلی محسوب می‌شود، در صورت ارائه درخواست، از طریق پنل‌های خورشیدی «برق» دریافت می‌کنند.

آقای علی اکبری می‌افزاید: در یک سال گذشته، حدود ۱۲۰ میلیارد تومان برای برق رسانی در شهرستان هزینه شده است.

وی، این شرکت «برق» را پیشتاز ارائه خدمات غیرحضوری برمی شمارد که تمام خدمات آن از این طریق ارائه می‌شود.

به گفته آقای مرتضایی پور، مدیر امور «برق» شهرستان فریدونشهر، اکنون، تمام این شهرستان از نعمت «برق» برخوردار است.

مسوولان برقی استان باید بکوشند تا نه تنها هیچ خانه و خانواری در این خطه زرخیر بی «برق» نماند، بلکه این نعمت خداداد با هزینه مناسب و کیفیت مطلوب به دست مشترکان برسد. دانش آموزان روستای «هیران» را می‌بینم که مثل «برق» بالا و پایین می‌پرند و شادمانی می‌کنند. به نظر من، آن‌ها قدر «برق» را بیش از دانش آموزان شهری می‌دانند. حق هم دارند؛ خانم معلم روستا می‌گوید: دانش آموزان با وجودِ «برق»، دیگر استرس تمام شدن نفت و خاموش شدن فانوس و ناقص ماندن تکالیف درسی را در شب‌ها نمی‌کشند.

حالا مدتهاست که خانه‌های «هیران» از دور، با روشناییِ «برق»، در شب‌های سردِ و سوزانِ زمستانیِ کوهستان، چون ستاره‌ها می‌درخشند. «هیران» حالا به جز برف، «برق» هم دارد.