غذای ملی ایران و ۹ کشور جهان

 

پیش از آغاز متن، توجه داشته باشید که برخی از کشور‌ها مانند افغانستان دارای یک غذای ملی (national dish) مشخص هستند، اما بعضی کشور‌ها مانند ایران و ایتالیا بنا به دلایل فرهنگی، منطقه‌ای و غیره، یک غذای مشخص را به عنوان غذای ملی نمی‌شناسند.

 

 

 

 

 

سوشی از لذیذترین و شناخته‌شده‌ترین غذا‌های ژاپنی است که از برنج، ماهی و تاپینگ‌های مختلف تهیه می‌شود. این غذای دریایی آن‌قدر محبوب است که در بیشتر کشور‌های جهان حتی ایران هم طرفداران بسیاری دارد؛ بنابراین همه ما کم و بیش با سوشی آشنایی داریم، اما درباره گذشته آن چطور؟

 

جالب است بدانید برخلاف تصورات، منشأ سوشی به کشور چین باز می‌گردد. حدود بین قرن سوم و پنجم پیش از میلاد سوشی یک غذای متدوال میان قشر فقیر جامعه بود که میان ماهی‌گیران و کارگران چینی مورد استفاده قرار می‌گرفت.

 

در گذشته، چینی‌ها ماهی را در برنج تخمیر شده می‌پیچیدند تا در هر موقعی از روز به گوشت تازه دسترسی داشته باشند. در آن زمان برنج دور ریخته می‌شد و به جای سوشی، نارزوشی (narezushi) نام داشت.

 

 

 

 

 

لزوما غذای ملی کشور‌ها یک وعده اصلی نیست و مانند دو کشور کره جنوبی و کره شمالی می‌تواند یک نوع پیش غذا باشد. کیمچی بشقاب سبزیجاتی است که به صد‌ها مدل مختلف می‌تواند سرو شود، اما متداول‌ترین نوع آن با کلم، تربچه، پیازچه و ادویجات مختلف از جمله فلفل قرمز تهیه می‌شود.

 

کیمچی را علاوه بر پیش غذا در کنار غذا‌های اصلی نیز میل می‌کنند و طبق آمارگیری مشخص شد که یک شخص کره‌ای (جنوبی) به‌طور میانگین ۱۸ الی ۲۵ کیلو کیمچی در سال مصرف می‌کند.

 

 

 

 

 

کبه، نوعی کوفته لبنانی است که در کشور‌های غرب آسیا طرفداران بسیاری دارد و علاوه بر لبنان یکی از مهم‌ترین غذا‌های سوریه نیز به‌شمار می‌رود. کبه از آرد بلغور، گوشت قرمز چرخ کرده، برنج، ادویه و مغز‌های مختلف تهیه و پخته می‌شود. البته کبه به صورت خام نیز سرو می‌شود و ظاهر و مواد متفاوتی دارد.

 

در کبه خام، گوشت قرمز چرخ‌کرده به همراه روغن زیتون و پیاز با دست ورز داده می‌شود و بدون حرارت آتش آماده سرو می‌شود. کبه (سرخ شده) برای ایرانیان هم غذای لذیذی محسوب می‌شود و خیابان لشکرآباد اهواز یکی از توصیه شده‌ترین جا‌هایی است که می‌توان در آن این کوفته لبنانی را امتحان کرد.

 

 

اکنون که نوبت به ایران عزیزمان رسید، شاید بهتر درک کنیم که چرا کشور‌هایی مثل ترکیه یا هند یک غذای ملی مشخص ندارند. در میان اسامی محبوب‌ترین غذا‌های ایرانی نام آبگوشت، چلوکباب و قرمه سبزی بیشتر از سایرین به چشم می‌خورد. غذا‌هایی که هر کدام جایگاه ویژه‌ای در سفره‌های ایرانی دارند.

 

شاید به خاطر خوش خوراک بودن چلوکباب است که بیشتر از سایر غذاها، به عنوان غذای ملی ایران معرفی می‌شود. این در صورتی است که در برابر آبگوشت یا سایر غذا‌های سنتی ایرانی از قدمت و اصالت کمتری برخوردار است.

 

قدمت چلوکباب در ایران نهایتا به حدود پانصد سال پیش و سلسله صفویان باز می‌گردد. البته در آن دوران شهرتی نداشت و از دوره قاجار چلوکبابی‌ها و کباب به عنوان یک غذای رسمی نمودار شد. چلوکباب بین ایرانیان معاصر جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده است و علاوه بر ارائه آن در مهم‌ترین مراسم، ضرب‌المثل و اصطلاحات کوچه بازاری متعددی از چلوکباب وجود دارد.

 

 

مهاجرت ایتالیایی‌ها به دیگر کشور‌های غربی، فرهنگ تأثیرگذار ایتالیا و البته طعم عامه‌پسند غذاهایشان همگی سبب شده تا امروزه نام محبوب‌ترین غذا‌های جهان را با پسوند ایتالیایی بشنویم. لازانیا، پیتزا پارمزان، پنیر سس گوشت (Ragu alla Bolognese) و پاستا معروف‌ترین خوراک‌های ایتالیایی هستند.

 

همان‌طور که در ابتدای متن اشاره شد، ایتالیا کشوری نیست که بتوان یک غذای ملی به‌خصوص برای آن مشخص کرد، اما پیتزای مارگاریتا که نخستین بار در شهر ناپل تهیه شد، به دلیل مواد تشکیل دهنده اصلی خود (سس گوجه فرنگی، خمیر، ریحان تازه) ظاهر نزدیکی با پرچم ایتالیا داشته است و در مراسم مختلف به عنوان نماد این کشور مورد استفاده قرار می‌گرفت.

 

همچنین بد نیست بدانید با استناد به کتاب “Pizza, A Slice of American History” اثر لیزی برت، ایرانیان باستان در ۶ قرن پیش از میلاد و در زمان پادشاهی داریوش بزرگ، نان‌های گردی با تاپینگ پنیر و خرما می‌پختند که ظاهری شبیه به پیتزا داشتند.

 

 

ذهنیت متفاوتی درباره غذا‌های چینی وجود دارد. با آوردن نام غذای چینی برخی به یاد غذا‌های خامی که در چین زنده خورده می‌شود میافتند، برخی به یاد سوپ و نودل‌های مختلف و عده‌ای به یاد حشراتی که به عنوان خوراکی مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ اما زمانی که حرف از غذای ملی چین می‌شود، اردک کبابی یا peking duck حرف نخست را می‌زند.

 

غذای لذیذی که قرن‌ها است در چین به سبک‌های مختلف پخته و سرو می‌شود. اردک کباب شده چینی، غذای مجلسی بوده و در سه مرحله، ارائه می‌شود: نخستین بخش با خوردن پوست ترد اردک شروع می‌شود که به عقیده بسیاری لذیذترین بخش این غذا است.

 

پوست اردک کبابی با سس شیرین لوبیا خورده می‌شود و در مرحله بعدی نوبت به گوشت اردک می‌رسد. گوشت اردک به همراه نان نازکی موسوم به پنکیک بهاری میل می‌شود و در آخر نوبت به خوردن سبزیجاتی می‌رسد که در کنار غذا قرار دارد.

 

 

 

 

 

قابلی پلو که گا‌ها کابلی پلو خوانده می‌شود یک غذای رسمی در افغانستان است که از پختن برنج، گوشت گوسفندی یا مرغ، هویج، کشمش، مغز و ادویه‌های مختلف تهیه می‌شود. قابلی پلو علاوه بر افغانستان در شمال ایران، تاجیکستان و ازبکسستان نیز تهیه می‌شود.

 

 

 

 

 

با وجود طیف گسترده‌ای از انواع غذا، دسر، نان انتخاب کردن غذای ملی فرانسه کار آسانی نخواهد بود، اما می‌توان با اطمینان غذای ملی کانادا را پوتین معرفی کرد. این که ارتباط فرانسه با غذای ملی کانادا چیست، باید در پوتین جویا شد. غذای فرانسوی الاصلی که نخستین بار در استان کبک کانادا تهیه شد.

 

پوتین، سیب‌زمینی سرخ شده‌ای است که همراه با پنیر و سس مخصوصی که از عصاره گوشت به دست می‌آید، درست می‌شود. به غیر از پوتین، ساندویچ گوشت دودی و تارت کره‌ای از خوشمزه‌ترین غذا‌های کانادایی محسوب می‌شوند.

 

 

 

همبرگر غذای مشهور دیگری است که عمدتا به‌عنوان یک غذای آمریکایی شناخته می‌شود، اما ساندویج بیفی که امروز به‌عنوان همبرگر می‌شناسیم، در اصل متعلق به هامبورگ آلمان است. با کمی دقت متوجه تشابه اسمی این دو نیز می‌توانیم (hamburg و hamburger) بشویم.

 

محبوبیت همبرگر از قرن ۱۹ میلادی آغاز شد، زمانی‌که آلمانی‌ها گوشت گاو چرخ شده را همانند استیک و بدون قرار دادن در نان گرد ارائه می‌کردند. بعد‌ها آلمانی‌هایی که به آمریکا مهاجرت کرده بودند، به این غذا علاقمند شدند. به غیر از همبرگر، پای سیب نیز از خوراکی‌های معروف آمریکایی محسوب می‌شود.