وقتی یک کارخانه، خانه چند نشان می‌شود

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، پدرش کاسب بود و همین، فریدون نصیری را از ۱۵ سالگی با دنیای فروش و بازار آشنا کرد. تجربه‌ای که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و فراهم شدن بستر‌های تولید، او را به سمت کارآفرینی سوق داد، آن هم با تولید آینه، شمعدان و ساعت دیواری در یک کارگاه کوچک زیرزمینی. مسیری که سال‌ها بعد، در سال ۱۳۹۰ به راه‌اندازی کارخانه‌ای ۱۷ هزار متری در حوزه تولید ابزار آشپزخانه انجامید.
نصیری می‌گوید: در این کارخانه انواع محصولات آشپزخانه، از ابزار‌های کوچک تا تجهیزات بزرگ، با دستگاه‌های کاملاً ایرانی تولید می‌شود. اما آنچه این کارخانه را به نمونه‌ای متفاوت تبدیل کرده، رویکرد آن در سال‌های اخیر و همزمان با گسترش مدل تولید بدون کارخانه است.
این تولیدکننده کارخانه‌دار، بخشی از ظرفیت خالی مجموعه خود را به تولید سفارش‌های نشان‌هایی اختصاص داده که خود کارخانه‌ای ندارند. به گفته او، این همکاری دو سر برد است: هم ظرفیت خالی کارخانه پر می‌شود و هم امکان اشتغال‌زایی بیشتر فراهم می‌شود؛ در نتیجه می‌توان هزینه‌های بیمه، حقوق نیروی کار و سایر مخارج تولید را تأمین کرد.
او صراحتاً می‌گوید اگر به این مسیر وارد نمی‌شد، احتمال تعطیلی کارخانه‌اش بسیار بالا بود؛ چراکه هزینه‌های تولید سنگین است و تنها با فعال نگه داشتن خطوط تولید می‌توان از پس آن برآمد.
در حال حاضر، دو نشان مطرح و شناخته‌شده بازار، بدون آنکه حتی یک متر زمین یا کارخانه داشته باشند، محصولات خود را در کارخانه فریدون نصیری تولید می‌کنند. تجربه‌ای که به باور او، آینده تولید صنعتی کشور را شکل می‌دهد.
آقای نصیری معتقد است اگر امروز کارخانه‌ای نداشت، حتماً تولید بدون کارخانه را انتخاب می‌کرد: در این روش دست تولیدکننده بازتر است، تغییر محصول آسان‌تر انجام می‌شود و می‌توان به جای یک کارخانه، از ظرفیت ۲۰ کارخانه استفاده کرد؛ گویی همه کارخانه‌ها در اختیار تولیدکننده بدون کارخانه هستند.
او به جوانان و فعالان اقتصادی توصیه می‌کند به‌جای صرف هزینه‌های ده‌ها میلیاردی برای احداث کارخانه، تمرکز خود را بر نشان‌سازی، فروش، صادرات و تحقیق و توسعه بگذارند؛ چراکه کارخانه‌های زیادی با ظرفیت خالی آماده تولید هستند و استفاده از این ظرفیت‌ها، مصداق واقعی افزایش بهره‌وری است.
مدلی که هم به نفع کارخانه‌دار است و هم تولیدکننده بدون کارخانه. کارخانه‌دار با پر شدن ظرفیت خالی، هزینه‌های خود را پوشش می‌دهد و صاحب نشان نیز بدون درگیری مستقیم با تولید، تمرکز خود را بر بازار و صادرات می‌گذارد؛ موضوعی که می‌تواند سودآوری بالایی به همراه داشته باشد.
طبق قانون برنامه هفتم توسعه، ۳۵ درصد رشد اقتصادی کشور باید از محل بهره‌وری تأمین شود؛ هدفی که به گفته نصیری، با گسترش تولید بدون کارخانه دست‌یافتنی است: با این روش، هیچ کارخانه‌ای راکد نمی‌ماند.
در حال حاضر ۲۰۰ نفر در این کارخانه مشغول به کار هستند، اما به گفته او، با افزایش سفارش‌ها امکان اشتغال‌زایی برای هزار نفر نیز وجود دارد؛ چراکه ظرفیت تولیدی این مجموعه بسیار بالاست.
تولید بدون کارخانه، امروز به‌عنوان یکی از بهترین روش‌های سرمایه‌گذاری در تولید شناخته می‌شود؛ مدلی که نشان‌های مطرح جهانی نیز سال‌هاست از آن بهره می‌برند. علاقه‌مندان می‌توانند سوژه‌های مرتبط با برون‌سپاری تولید یا تولید بدون کارخانه را از طریق شناسه @odm_iran در شبکه‌های اجتماعی برای ما ارسال کنند.

گزارش از: زهرا شفیعی - خبرنگار گروه اقتصادکلان